Mijn 9e verhaal

Lieve vrienden, famlie, kennissen en bekenden

Bijna 4 maanden hier en nog maar 9 a 10 weken te gaan in Durban. De vakantie start hier rond 12 december en dan zullen we verhuizen naar Pietermaritzburg. Wat betreft post en pakketjes aan ons sturen. Het duurt heel verschillend, soms is een brief hier binnen 2 weken, maar sommige dingen lijken niet aan te komen, of komen na 2 maanden, hoe dat komt....tja dat is moeilijk te zeggen.

Sinds mijn vorige weblog ben ik de rijder voor de community. Dit betekent dat ik veel rijd op de dinsdag, woensdag, donderdag en soms op vrijdag. Ik zag er als een berg tegen op, maar ik ga het nu bijna leuk vinden. Ik kan me eigenlijk al bijna niet meer voorstellen hoe het is om rechts te rijden. Helaas is er op het moment maar 1 auto, wat zorgt dat er veel gecommuniceerd moet worden wie wanneer de auto heeft en je rijdt van het een naar het ander.

Als voorbeeld afgelopen woensdag. Op woensdag zou er een kamp zijn , zo kwamen ze om half 9 in de ochtend vragen of ik naar de community wilde rijden om de tonnen voor de briaan op te halen. Ik moest om 9.00 vertrekken. Iets voor 9 bleek dat ik eerst nog wat mensen overal moest afzetten en hier en daar nog wat mensen op moest pikken. Maar ik moest nog even wachten met vertrekken. Om 11.00 was het dan zover, we vertrekken. Ik dus snel mijn tas gehaald en ik stond klaar. Uiteindelijk zijn we om 11.45 vertrokken, met de juiste mensen in de auto en een volledige opdracht. Ik zou 2 mensen afzetten bij de supermarkt en 2 mensen bij de Macro (ja je leest het goed, ook de macro hebben ze hier) vandaar naar de community waar 2 kinderen zouden zijn die ik op moest halen, deze waren er nog niet dus eerst naar de andere plaats gereden en de tonnen opgehaald en dat gaat niet zo snel allemaal en overal vind een praatje plaats en die moet nog een lunch kopen en die moet ergens anders nog even afgezet worden etc. Uiteindelijk rond 14.00 weer terug met de 4 kinderen die we inmiddels verzameld hadden om bij het kantoor af te zetten. Toen we daar echter kwamen wist niemand dat we 4 kinderen achter zouden laten, dus maar gezegd dat ze in een kantoortje moesten gaan zitten, in de hoop dat ze er niet vandoor zouden gaan. Wij snel weer weggegaan want inmiddels was het al twee en een half uur later en de anderen zijn nog steeds bij de supermarkt. Helaas konden we ze eerst daar niet vinden, bleek uiteindelijk dat ze met 5 volle karren bij de kassa stonden om af te gaan rekenen. En wij maar denken dat we op moesten schieten, viel dus allemaal wel mee. Na dit afgerekend en uit en ingeladen te hebben en terug te zijn op kantoor, was het inmiddels 15.15. Dus wilde we snel naar de macro om de anderen op te halen. Zag ik net voordat we weggingen al iemand lopen die we op zouden halen. Dus maar even gecheckt of alles wel goed was. Bleek dus dat ze al door iemand anders met een eigen auto waren opgehaald. Of te wel als we die niet hadden gezien hadden we nog uren bij de macro gestaan, terwijl ze al terug waren. Communicatie, dat is niet het gemakkelijkste hier, de een zegt dit en wanneer je daar bent zegt de volgende wel weer wat anders of dan kan er nog wel even iets tussendoor. Afrika, als je denkt dat je eraan gewend bent, kom je er achter dat het niet altijd even fijn is en onze Nederlandse stiptheid boven komt.

Inmiddels is het meisje uit de UK ook alweer bijna een week vertrokken en komt er maandag een nieuw meisje uit Nederland. Dit betekent dat we dan weer met vier personen zijn. 3 uit Nederland en 1 uit Belgie.

Het weer hier: heel wisselvallig, wat normaal is voor een voorjaar. Soms 18 graden soms 29 graden, zon schijnt een put in de grond, of de regen valt met bakken uit de hemel.

Heel veel groeten,

Annelies

3 maanden!!!

Unjani (How are you)?

Ngiyaphila (I am Fine)

Dit zijn de eerste Zulu woorden die je hier bijna leert. Die wilde ik nu met jullie delen

Dat mijn zus hier is, dat is vast geen nieuws meer en lijkt alweer lang geleden dat ze is aangekomen. Alles is goed en zelfs vaak zonder dat ik het weet praat ik engels tegen haar. Het is wennen dat ze hier is...om haar hier in Africa te zien. Sommige dingen lijken al zo van zelf sprekend dat je het gewoon vergeet uit te leggen. Engels praten lijkt soms gewoon makkelijker dan Nederlands.....de gramatica van het engels even niet meegerekend gaat het best goed met mijn engels. Ik ben nu zelfs begonnen met het lezen van engelse boeken. Hier moet ik echter wel mijn aandacht bij houden, maar verder gaat dat aardig. Helaas gaat het met mijn Zulu wat slechter. Ik kan wat meer woorden zeggen, maar zodra iemand ze heeft gezegt en ik zie het op papier staan....lijkt het er niet eens op, spraak en schrijven is totaal verschillend, in mijn ogen dan.

Ik kan het bijna niet geloven dat ik hier al 3 maanden ben. Ik voel me al behoorlijk ingeburgerd en ik heb al veel meegemaakt en gedaan. Ook merk je dat de banden met de mensen meer worden en dat je elkaar meer gaat leren kennen en iedere dag leer je meer over de cultuur hier en durf je meer persoonlijkere vragen te stellen aan de mensen om je heen.

Zoals het er nu naar uit ziet, zullen Esmeralda en ik hier verblijven tot en met december begin januari. Vervolgens zullen we dan naar Pietermaritzburg verhuizen, waar Youth for Christ ook zit. We zouden het namelijk erg leuk vinden om de verschillen te zien tussen eigenlijk hetzelfde project maar op twee verschillende plaatsen. In Pietermaritzburg zullen we dan blijven tot en met half april om vervolgens onze Africa periode af te sluiten met een vakantie van 4 weken.

Misschien is het interessant om te beschrijven hoe een week er voor mij uit ziet hier. Het is en blijft Africa en dingen veranderen continue, maar globaal is als volgt:

• Maandag: Om 6.45 moet iemand de meiden van de shelter naar school brengen. Dit is meestal iemand van YDC, wij dus. (en gebeurd iedere dag)Om 9.00 start de dag met een meeting. Deze kan duren tot half 10 maar ook tot half 12. Dit ligt aan wat iedereen te vertellen heeft. In deze meeting is iedereen aanwezig die te maken heeft met Tennyson Project. Dit betekent de mensen van Outreach, Community en Shelter (Residential) en After Care. De meeting start met enkele liederen zingen in Zulu. Men vertelt wat ze hebben gedaan in de afgelopen week en wat de plannen zijn voor de komende week. Hierin vertellen wij vaak of er een nieuwe vrijwilliger komt of dat er iemand weg gaat etc. Het meeste gebeurd in het Engels, maar ook veel in het Zulu. Na deze meeting stoppen we vaak wat was in de machine van de shelter. Hierna zoeken we de meiden in de shelter op, of we gaan een activiteit bedenken die we met de 2 meiden kunnen doen die niet naar school zijn. 's Middags voeren we de activiteit vaak uit met ze wat ze zeker waarderen. Ergens tussendoor maken we een boodschappenlijst voor de gehele week. Rond 16.00 gaan we met elkaar boodschappen doen bij de Pick 'n Pay. Voordat we terug zijn, gekookt, gegeten etc hebben gedaan is het tegen 20.00 waar we ieder wat voor ons zelf doen of een spelletje met elkaar.
• Dinsdag: dit is officieel een dag voor community, maar omdat de interns een soort studie hebben gaat de community er niet op uit. Dus is het of wat papierwerk of ik kijk of er bij Outreach iets is waar ik mee mee kan gaan. Of ik bedenk een activiteit om als nog met de meiden van de shelter te doen. Of ik beantwoord e-mail, schrijf weblog, schrijf in mijn logboek etc. Dinsdagavond is een avond om naar het grootste winkelcentrum te gaan in Durban, Gateway. Dit winkelcentrum is tot 19.00 open en op vrijdag en zaterdag tot 21.00. Of om naar de bioscoop te gaan omdat het dan goedkoper is, vergelijkbaar met een studentenavond in Nederland vaak de donderdag. Het is goed om je gedachten te kunnen verzetten.
• Woensdag: dit is vaak een redelijk drukke dag. Het is opnieuw Community dag. Rond 8.30 vertrekken we naar de community hebben daar een opening. Wat er verder gebeurd is erg afhankelijk van wat de coordinator in gedachten heeft. Huisbezoeken, spelen met de kinderen, activiteiten verzinnen, waar we als we naar een winkelcentrum gaan op spullen uitgaan die we nodig hebben. Soms brengen we een bezoek aan een kliniek, ziekenhuis of afdeling burgerzaken om Identiteitsbewijzen te regelen voor mensen. Als we rond 16.30 terug zijn, willen we erg graag een douche en gaan we op weg naar onze vrijwilligerscoordinator. Zijn vrouw heeft ons uitgenodigd om op de woensdag met hen te komen eten en te koken en vervolgens een bijbelstudie te doen. Dit is erg leuk. Je deelt dingen met elkaar en ook heb je het wat dieper over dingen en het leven hier zie je ook vanuit een andere kant dan de Zulu kant.
• Donderdag: ook dit is mijn community dag. De tijd dat we vertrekken is verschillend van 7.00-? Als eerste gaan we bij een tempel voedsel ophalen wat we vervolgens in de community's brengen. Vervolgens doen we activiteiten met de kinderen of gaan mee met de huisbezoeken etc.
• Vrijdag: De dag begint om 8.00 met een ochtend 'Prayer' Een soort weekopening van vroeger op school, maar hier is het dan aan het eind van de week. Dit is met iedereen die op dat moment op kantoor is van alle projecten bij elkaar. Eerst worden er enkele liederen in Zulu gezongen. Hierna gebeden en iemand houdt een 'devotion'. Hierop volgen nog enkele liederen en eventueel punten om voor te bidden. Deze bijeenkomst varieert in tijd. Soms tot 9.00 soms tot 10.00.
• Zaterdag en Zondag: Op deze dagen zijn we vrij. Zo gaan we of naar het strand, of naar het winkelcentrum of we blijven gewoon thuis om te wassen, rommel opruimen etc. Afgelopen zaterdag zijn we met de meiden en interns naar het strand gegaan. Dit vinden ze erg leuk. Het feit dat ze van het terrein af zijn is goed. Op zondag gaan we soms met ze mee naar de kerk, of we gaan zelf naar een kerk. Het zijn dagen die we met elkaar invullen. En iedere zondag denk je al bij jezelf...is het alweer zondag.

Eind van augustus zijn Melody, Esmeralda en ik naar Creighton voor een weekend geweest. Melody kende daar een mevrouw die een dochter in de kerk van Melody in Australie heeft. Melody wilde deze mevrouw erg graag opzoeken en natuurlijk lieten wij deze kans ons niet voorbij gaan om wat meer van het binnenland te zien. Zo vertrokken we op vrijdag aan het eind van de middag en zijn zondag terug gekomen. Op de terug weg zijn we langs Pietermaritzburg gereden om even langs de YDC te gaan om te zien waar onze toekomstige verblijfplaats eruit ziet. Ik had dit al gezien, maar voor Esmeralda is natuurlijk alles nieuw en om een beslissing te maken zonder dat je het hebt gezien is wel erg lastig.

Helaas is het voor Melody tijd om afscheid te nemen, wat ik jammer vind omdat zij de gehele tijd hier is geweest dat ik hier was. Ook heeft zij al het rijden voor de Community gedaan, wat ik volgende week over hoop te nemen. Ik ben sinds anderhalve week een beetje aan het rijden hier in de drukke stad. Het is best wennen zo links rijden in de drukte, met overvolle en schielik rijdende taxi's, met flinke hellingen, slechte handrem.....in een bakkie. Ik vind het daarom ook best spannend iedere keer dat ik moet rijden. Ik hoop dat God ons veilig houdt en bidt daar vaak voor. Dan verlang ik bijna terug naar het Nederlandse rechts rijden..op de files na natuurlijk. Zaterdag komt er een nieuwe vrijwilliger uit Belgie...die Frans spreekt, dus het blijft hier een komen en gaan, maar dat maakt het ook interessant. Zij hoopt te blijven tot 22 maart. Er zijn nog vele dingen in het vooruitzicht. Hier in Afrika weet je nooit wat het is, maar het blijft voorlopig allemaal nog heel interessant.

Ik hoop dat jullie beter weer hebben als wij vandaag hadden, het leek wel Nederland. Koud 20 graden en grijze lucht met regen....waar de boeren hier enorm blij mee zijn dus eigenlijk mag ik niet klagen, zeker niet als ik bedenk dat dit de eerste echte regendag is die ik hier heb gehad.

(ik heb weer wat nieuwe foto's onder 'Community' en 'Creighton' gezet.)

Tot snel allemaal, ik vind het super dat jullie mij blijven volgen via mijn verslagen hier!

*-Annelies-*

Het werk hier in Durban

De vakantie is inmiddels alweer 3 weken geleden en dus tijd voor een up-date. Ik heb de laatste drie weken voor mijn gevoel meer gedaan dan in de afgelopen 2 maanden. Ik schrijf deze weblog net enkele dagen voordat mijn zus hier aankomt. Dat zal wennen worden......

Anderhalve week geleden op dinsdag hadden we helaas een wat minder leuke ervaring met Afrika. Het gebeurd erg vaak, maar vaak niet bij je zelf. De tas van Melody is gestolen. We waren op een plaats waar we normaal eigenlijk niet komen. Ik zat achterin samen met Isla in de buckie. Melody was net weer voorin de auto gestapt en lag haar tas neer en opende de deur aan de andere kant om een collega in te laten stappen die de achterklep waar wij dus zaten dicht deed. Melody zag iets, dacht dat het haar collega was, maar het was een jongen die de deur open deed, hij zei vervolgens: 'sorry M'dam' hij pakte haar tas en rende weg. Melody was zo verbaasd, dat wij aan haar vroegen wat is er gebeurd? Onze collega begon in het Zulu van alles te roepen en iemand ging erachteraan. Helaas geen tas na een tijdje. Het was hier ook geen goede buurt, wie wij waren? Youth For Christ, oh nog Christenen ook, waarom doen ze dat toch jullie aan, jullie zijn niet eens toeristen..........

Je schrikt maar je bent allang blij dat hij het eigenlijk op een hele vriendelijke manier deed. Geen messen, pistolen e.d. Je wordt weer stilgezet bij het feit dat je toch echt voorzichtig moet zijn. Maar ook bij het feit dat die jongen heel goed wist dat wat hij deed niet goed was en je ziet dat hij geen andere oplossing ziet om aan geld te komen. Helaas voor hem zat er alleen een lekkere lunch in en een beetje geld, een rijbewijs en pinpasjes e.d waar hij niets mee kon doen. Die dag nog naar het politiebureau in het centrum gegaan, maar helaas de aangifte moet bij het dichts bijzijnde politiebureau gebeuren waar het incident heeft plaatsgevonden. Dus de volgende dag is Melody met een andere collega naar het politiebureau gegaan. Drie bureaus verder en drie uur verder had ze een dossiernummer en een soort van bewijsje dat haar rijbewijs is gestolen en toch kan rijden.

Helaas zijn we hierdoor ook voor een tijdje de sleutel van onze postbus kwijt. Dus als er post is gestuurd naar mij, zal het een tijdje duren voordat ik dit daadwerkelijk zie, ben ik bang. Hier moeten we nog een oplossing voor vinden, maar ja....

Ik wil iedereen opnieuw bedanken voor de kaarten die ik heb mogen ontvangen. Dit werkt heel bemoedigend op momenten dat je je wel eens afvraagd waarom je hier nu eigenlijk bent en het idee hebt dat je niet zo veel hier kunt betekenen. En ook voor de extra fotoruimte die ik heb gekregen!

Naast deze minder leuke ervaring maken we ook leuke dingen mee. Zo hebben we vorige week vrijdag voor de meiden van de shelter een bingoavond georganiseerd en hadden we enkele kleine cadeautjes gemaakt voor de winnaars. Ze vonden het erg leuk. Ze vonden het spel zo leuk dat we het gisteren zelfs overdag met enkele meiden hebben gespeeld, zonder prijsjes, en we zullen het vast en zeker nog wel vaker doen. Gisterenavond hebben we de verjaardag van een van de meiden gevierd, overdag kaarten voor haar gemaakt en 's avonds een film gekeken.

Het is een tijdje erg onstabiel in de shelter geweest. Meiden gingen, kwamen, liepen weg enzo. Zo hebben we een tijdje geen meiden overdag thuis gehad, waardoor er voor ons weinig werk was. Nu zijn er sinds een week weer 2 nieuwe meiden. Deze zijn 16 en 18 jaar oud. We hebben kleurplaten geprint van Winnie de pooh en dit vonden ze helemaal leuk om te kleuren. Hieraan is wel te zien dat het niveau van de kinderen totaal verschilt van andere kinderen die 16-18 jaar zijn, maar ook dat alles wat je aanbied ze erg leuk vinden om te doen. Dit stimuleert mij om creatieve dingen te verzinnen om met ze te doen.

Aangezien deze twee meiden niet naar school kunnen voordat het nieuwe schooljaar begint betekend het dat ze tot januari hier dag in dag uit zullen zijn. Ik ben van plan om een soort programma op te stellen zoodat ze toch iedere dag wat te doen hebben, met of zonder ons. Hoe en wat dat weet ik nog niet, maar als iemand ideeen heeft hoor ik ze graag. J Inmiddels hebben we nog 2 meiden erbij gekregen dus dat is een goede zaak.

Zondag 10 augustus zijn we met de meiden van de shelter naar de kerk geweest. Dit is dan een traditionele IsiZulu church in KwaMashu. De kerk waar we zijn geweest was erg groot en ik dacht dat wij een grote kerk hadden, maar dat valt dan wel weer mee. De dienst duurde zo'n drie uur. Waarin veel wordt gezongen en gesproken, en helaas weinig van te verstaan is. Maar ze hebben een groot koor wat zeker goed kan zingen en ook al kan je het niet verstaan het is mooi om naar te luisteren. Als we niet naar deze kerk gaan dan gaan we naar Christ Church Glenwood en in de avond gaan we naar de Grace Family church. Dit zijn eigenlijk maar korte diensten van beide een uur.

Donderdag 7 augustus heb ik mijn eerste 2 echte huisbezoeken gedaan in de Community. Daarna heb ik er ook alweer meer gedaan. Dat is een hele ervaring. Het is heel interessant om te zien waar mensen leven. Het is werkelijk gewoon een klein hutje...meestal 1 kamer, soms 2 kamertjes, gemaakt van klei of steen, met of zonder een raam. Vaak horen de interns die werken in het drop-in centre van mensen dat iemand ziek is, of hulp nodig heeft met het regelen van een ID. Dan wordt er een bezoek gebracht aan die persoon. Zo kwam een jongen vragen of we bij zijn moeder langs wilden gaan omdat ze erg ziek was. De kans dat ze beter wordt is klein maar naar een hospis wil ze niet. Hierdoor moet de jongen voor zijn moeder zorgen en kan hij dus niet naar school. Wat als gevolg is dat zijn toekomst er niet beter op wordt en moeilijk aan werk zal kunnen komen e.d. Dit is helaas niet een enkel probleem maar een probleem van vele personen in de communitie. Mensen kunnen niet op zoek naar werk omdat ze moeten zorgen voor andere mensen. De ziekte waar dan ook veel aandacht aan besteed wordt is hiv-aids. De medicatie hier is erg duur en er zijn zelfs mensen die vervolgens als ze medicatie hebben het verkopen zodat ze geld hebben om eten van te kopen. Als ze de medicatie slikken is het de vraag of het aanslaat, aangezien er diverse methoden (pillen) zijn die voor ieder mens verschillend zijn, en het ligt aan het stadium van de ziekte. Ze krijgen echter maar de gelegenheid om 3 keer hun medicatie te wisselen omdat het anders te duur is voor de artsen en de artsen geen tijd hebben om heel persoonlijk naar een zaak te kijken en iedere week terug te laten komen om te kijken of het de juiste samenstelling is. Of te wel het is een groot en steeds groter wordend probleem waar je zeker hier veel mee te maken hebt en waar je de gevolgen goed van kan zien.

In Durban is een heel traditioneel gerecht wat gemaakt wordt door de Indiers. Dit gerecht wordt wel Bunny chowe genoemd. (waarschijnlijk anders geschreven

Het is lekker maar ook behoorlijk pittig. Een kwart van een wit brood dat je uitholt en daar gaat de currie in (bonen, chicken, beef of mutton) en dan het brood dat je er uit had gehaald er weer bovenop leggen.

Een ander gerecht is de roti, met bijvoorbeeld chips (patat) en groente en een saus opgerold. Als je er 2 besteld kan je er makkelijk met zijn drieen van eten. Heerlijk!

Van ijs houden de meeste mensen hier ook, helaas is het niet echt goedkoop, maar gelukkig zeker wel erg lekker.

Op 9 augustus was het Womansday. Of te wel een dag die in het teken staat om vrouwen te verwennen. Op een afrikaanse zender wordt er zelfs de hele maand aandacht besteed aan vrouwen. Met als thema.....je kan niet zonder ze. Nou zo'n dag moeten ze in Nederland ook maar eens invoeren.

Tot de volgende keer!

Annelies

Holiday!!

Hallo, hallo,

Terug van vakantie heb ik een hoop te vertellen. Wie niet als die op vakantie is geweest. (Met de foto's ben ik hard bezig. )

Helaas heb ik enkele foto's van mijn weblog afgehaald wegens het feit dat er een nieuw beleid is bij YFC voor het maken van foto's. Dit betekent dat er geen foto's van kinderen meer gemaakt mogen worden, of geplaatst worden op internet, tenzij van de zijkant of achterkant genomen. Dit wegens de privacy van de kinderen...heel erg jammer, maar wel begrijpelijk.

Gisteren hebben we een nieuwe vrijwilliger opgehaald van het vliegveld, Isla uit Engeland. Dit betekent dat we er weer een kracht bij hebben, wat erg fijn en gezellig is.

Vandaag is er opnieuw een staking in geheel Zuid-Afrika. Wat betekent dat er een vrije dag voor iedereen is. Dus ook voor ons. Dit betekent dat ik mooi mijn blog kan bijwerken

Wel op 25 juli zijn we vertrokken naar Port St John. Wij hadden een goedkope auto gehuurd, maar uiteindelijk hebben we een Nissan TIIDA SEDAN gekregen, met airco en cd speler, helemaal super dus. We hadden dus wat meer ruimte dan we hadden verwacht dus op het laatste moment ook de gitaar nog maar meegenomen. Dit was wel erg leuk. Over het reizen in Zuid-Afrika doen zich vele verhalen voor, blijf alleen op de hoofdweg, je kan moeilijk tanken, stop nergens, politie is corrupt e.d. Wel van al deze dingen kan ik zeggen dat onze trip geweldig was zonder veel problemen. We zijn van Durban over de N2 naar Port Edward gegaan en vervolgens over de R61 naar Port St John waar onze eerste stop was. Het is een zeer kleine plaats, maar aldus de eigenaars van de backpackers waar we verbleven was het een veilige plaats. Het was heel goed te vinden en duidelijk aangegeven. Aan de hoeveelheid backpackers, B+B en hotels kan het zeker toeristisch zijn, maar dat viel nu mee. Het is leuk om met mensen in contact te komen. Vele zijn voor een bepaalde periode aan het reizen, na een studie, tijdens een studie of na vrijwilligers werk of gewoon als vakantie. Ook kom je mensen vanover de hele wereld tegen. Amerika, Engeland, Frankrijk, Zweden, Duitsland, Australie, Brazilie en natuurlijk Nederlanders, die kom je werkelijk overal tegen. Al de backpackers hadden een geweldig uitzicht over het strand en wat zo heerlijk was, was dat we samen of alleen naar het strand konden lopen. Dit is wel even wennen als je uit Durban kom, waar je nooit alleen over straat moet lopen. We hebben een geweldige tocht door de jungel (bos) gemaakt naar een waterval. Nu was deze niet zo groot, maar in de zomer is dit een enorme waterval. (winter is droge periode, zomer is natte periode). Aan het eind van de dag zijn we naar de Gap gelopen. Hier hadden we een geweldige zonsondergang!

Op Zondag zijn we verder gegaan naar East London. Hier wilden we 4 nachten verblijven, maar bij het zien van de stad besloten we om het in te korten naar 2 nachten. Ook hier hadden we een mooi uitzicht over het strand. Er stond een harde wind wat het toch wat koud maakte, ondanks de geweldige blauwe lucht en de zon. We verbleven hier in een mooi klein huisje, waar precies een 2 persoonsbed in paste en nog net plaats was voor onze tassen. Hier hebben we kennis gemaakt met Richard. Hij maakt drums en verkoopt deze aan mensen over de gehele wereld. Het is leuk om te zien hoe hij dit maakt. Hoe hij de geitenvacht spant over de drum en dit afwerkt. Ook hebben we hier drumles gehad en hebben we geleerd hoe we pool kunnen spelen. Want tja dat kan ik echt niet. Maar met veel oefenen tijdens deze 10 dagen ben ik inmiddels al een beetje beter geworden..... In Port St Johns hadden we van iemand gehoord over de Windmill in East London. Dus deze opgezocht en bij gegeten. Of te wel dit houdt in: je rijdt met je auto het terrein op, je parkeert links, je krijgt een menukaart, je kan bedenken wat je wilt (allerlei soorten burgers, met friet etc) je doet je alarmlichten aan en dan komt er iemand zodat je de bestelling door kan geven. Vervolgens parkeer je je auto aan de rechterkant en dan komen ze je bestelling bezorgen. Als je nog meer wilt bestellen of vragen hebt doe je je alarmlichten weer aan en komt er weer iemand naar je toe. Je hoeft je auto niet uit te komen, hoe relaxed kan het zijn.....als je het mij vraagt is het iets te veel van het goede, maar leuk om een keer meegemaakt te hebben.

Na 2 nachten in East London zijn we naar Chintsa gegaan (iets boven East London) Dit zou volgens het boekje een geweldige backpackers te zijn. Het was zeker super, vooral het uitzicht en de 2 schitterende zonsopgangen die we hebben gezien waren werkelijk fantastisch. Hier hebben we paardgereden door het gras en bos en langs het strand. Het was een mooie tocht. Wegens veel wind hebben we maar kort op het strand gereden, omdat de paarden geirriteerd werden door het zand dat opstoof. Ook hebben we hier schitterende wandelingen gemaakt langs het strand.

Vanuit Chintsa zijn we naar Bulungula gegaan. Dit was een geweldige plek. Geheel afgezonderd van de bewoonde wereld. We dachten redelijk vroeg daar te zijn, maar 26 km over een onverharde weg kost je toch al gauw meer dan een uur rijden. Van daaruit werden we opgehaald door een 4X4 wagen en zo moesten we nog ruim een uur rijden naar Bulungula zelf. Schitterend gelegen aan het strand, met allemaal ronde huisjes en tussen de bevolking. Hier hebben we schitterende wandelingen in het dorp gemaakt om o.a. te gaan kanoen. Ook zijn we met iemand van de plaatselijke bevolking naar haar huis gegaan, waar we kennis maakten met haar familie en waar we leerden hoe een dag voor een vrouw eruit ziet. Dit betekent: eerst het insmeren van je gezicht met zonnebrandcreme. Dit mengen ze met water op een steen en dan doen ze het op je gezicht en de rest van de dag loop je met een wit gezicht. Het hoort dat je het blijft zien. We mochten een klein stukje van een geit proeven. Smaakte goed, maar het wordt niet koel bewaart ofzo, dus hopelijk zouden we er niet ziek van worden. (niet gebeurd) Vervolgens kregen we een hoofddoek omgeknoopt, alle vrouwen lopen met een hoofddoek op. Een grote hoofddoek betekent dat ze niet Christelijk zijn een kleine smalle betekent dat ze Christelijk zijn. Vervolgens zijn we in het bos hout gaan sprokkelen en dit hebben we bijelkaar gebonden en op ons hoofd terug gedragen naar het huis. Vervolgens zijn we naar een waterbron gelopen waar we water hebben gehaald. Of dit schoon water is...daar had ik mijn vraagtekens bij maar gelukkig nadat het gekookt is kregen we er thee van...en we zijn gezond gebleven. Het dragen van het water op ons hoofd, is niet echt gelukt, dit is werkelijk heel moeilijk. Zij vertelde dat ze het leerde toen ze 4 jaar was...dat betekent dat ik 21 jaar achter loop....Alle vrouwen dragen hier grote emmers water op hun hoofd, wat echt respect oplevert na het zelf geprobeert te hebben. Vervolgens zijn we naar de plaatselijke kroeg gelopen. Dit houdt in een rond hutje waar ook gewoon een bed instaat met 2 enorme geluidsboxen en kratten bier en cola. Iets verder op is de plaatselijke winkel waar de mensen zeep, rijst, meel, kunnen kopen, de eerste levensbehoefte. Vervolgens zijn we wezen kijken hoe de stenen worden gemaakt voor een nieuwe school. Ze hebben een mal die ze eerst insmeren met een mix van koeienpoep en water. Vervolgens brengen ze heel veel water op de plek waar veel grond is. Dit harken ze en daar maken ze modder van en dit doen ze in de mal. Vervolgens kan de mal er vanaf gehaald worden en moeten de stenen in de zon gedroogd worden. Wat wel een tijdje duurt. Dit project wordt gecoordineert en gefinanceert door de eigenaar van de plaats waar wij verbleven. Wij sliepen in een mooie tent met uitzicht jawel op het strand, opnieuw schitterend dus. Helaas was betalen hier wat lastiger..aangezien je contant moet betalen, haalden we dit net....tja een pinapparaat was minstens 100 km verderop of wel 3 uur rijden.Terwijl internet, electriciteit en telefoon wel aanwezig waren. De douche was heel speciaal. Je moest een kannetje vullen met parafine, vervolgens moest je een stuk toilletpapier gebruiken en dit in de stalenpijp leggen, de parafine eroverheen gieten. Aansteken met een aansteker en de warm water kraan aanzetten. Na 30 sec had je warm water en kon je een douche nemen van ongeveer 5 min en kon je eventueel wat koud water toevoegen. Heel uniek dus en de douche was mooi ingelegd met mozaiek. Helaas moesten we na 3 nachten deze plek weer verlaten om terug naar Durban te gaan. Voordat we daar echter heen gingen hebben we nog 1 nacht doorgebracht in Port St John omdat we dit een erg leuke gezellige en mooie plek vonden en goed op de route was om niet te lang achter elkaar te moeten rijden. Tijdens deze vakantie heb ik natuurlijk ook gereden al is het toch zeker even wennen want schakelen doe je toch automatisch rechts en dat is nu links en daardoor vergeet je soms ook om links in je binnen spiegel te kijken. Maar alles is goed gegaan en we zijn weer veilig terug gekomen waar ik erg dankbaar voor ben.

Wel ik heb veel geschreven en ik hoop dat het leuk is om te lezen, ik probeer het een beetje boeiend en kort te houden, maar nu is het toch erg lang (2,5 A4)

Ik wens jullie allen het beste en tot snel!

Annelies

Eindelijk nieuw bericht......

Hallo!!!!!!!

Dat tijd kan vliegen is niets nieuws, maar eerlijk waar de tijd gaat steeds harder en plotseling denk je ....het is alweer woensdag. Voor mijn zus gaat het nu ook steeds dichter in de buurt komen...ja op 27 augustus hoop ik haar hier te mogen ophalen van het vliegveld...nou wij zullen paraat staan hoor! Eum dat is dus nog 35 nachtjes slapen

De zomervakantie is bij jullie aangebroken dus ik wil via deze weg iedereen die op vakantie gaat in de komende periode een hele goede reis en een super, leuke, fantastische, gezonde vakantie toe wensen. Paps en mams, voor jullie zit het helaas weer op.

Ik heb wat foto's toegevoegd bij 'Community' en bij 'kamer en huis', aangezien ik van kamer ben veranderd (nu blijf ik daar hoor) Wegens privacy van vele mensen noem ik geen namen of plaatsten, maar ik denk dat ze wel voorzich spreken. Ik blijf foto's toevoegen, maar het gaat allemaal niet zo snel.

Wel als eerste siabonga (bedankt) voor de reacties en de spontane actie die op mijn (oude) werk is gehouden, heel erg leuk!!

Ik heb gelukkig ook wat post mogen ontvangen en ik zal jullie zeker beantwoorden, maar deze hebben er ruim 3 weken overgedaan, dus voordat jullie antwoord terug hebben.......

Wel ook al is hier net de vakantietijd afgelopen toch hebben Melody en ik vakantieplannen. Op 25 juli tot en met 4 augustus hopen we met een huurauto de Wildcoast af te mogen reizen en willen we overnachten in 'backpackers', bestemmingen zijn: Port St Johns, East London, Bulungula, Port Shepstone. Spannend dus, maar ik heb er heeeel veel zin in. Op 5 augustus verwachten we een nieuw Brittisch meisje die hier voor 7 weken (erg kort dus) zal verblijven.

Wel wat mijn werk betreft staat nu vast dat ik op de maandag en vrijdag ga werken voor de shelter en op dinsdag t/m donderdag voor de community. Wat ik hierin zal gaan betekenen dat weet ik nog niet echt, maar ik vertrouw dat ik op de plek kom waar God mij wil hebben en waar ik mijn kwaliteiten kan gebruiken en waar ik ook veel kan leren.

Vorig weekend ben ik van vrijdag tot en met zondag in het huis van YDC Pietermaritzburg geweest. Dit i.v.m. het feit dat mijn huisgenoot een weekend naar het project L'abri ging en ik niet alleen in Durban wilde blijven (niet gezellig en ook niet veilig) Erg leuk om te zien hoe ze daar wonen. Geheel anders dan hier. Vrijer maar bijvoorbeeld geen standaard internet (al hoe wel dat hier ook zo zijn problemen heeft, wacht al een week om deze blog op het internet te zetten) Wel vervolgens hebben we op de terugweg meegemaakt wat er gebeurd als er een platte band is en wegens ruimte gebrek geen reserveband is. ((namelijk we rijden in Buckies (hoe je dat ook schrijft, in Nederland in ieder geval verboden wat hier gebeurd) 9 jongens van rond de 16-18 achterin en 3 personen aan de voorkant)) Dit betekende lang wachten in de kou want het was koud (konden wolkjes blazen) tot ze iets hadden gevonden en geregeld. Het duurde ongeveer 4 uur langer. Op zijn Afrikaans gezien, viel dat nog mee, achteraf gezien dan. Ik had gelukkig geluk, omdat ik pas iets later werd opgehaald waar ook de bus vandaan moest komen waardoor ik slechts een uur of 2 heb hoeven te wachten...pffff.

Op het moment zijn mensen hier zeer ontevreden over de brandstofprijzen en over de stijgende prijzen van de benzine en diesel. Stijgt het ook nog steeds in Nederland?? Wel omdat iedereen hier veel met taxibusjes rijden en voor een ritje steeds meer moeten betalen was er 2 weken geleden een staking. Dus niemand kwam op kantoor. De taxi's staakten en het was een legale actie. Plotseling was het rustig op de weg en veel georganiseerder, dan met de taxi's maar ze zijn onmisbaar voor de 'zwarte' bevolking. Gemiddeld betalen ze rond de 10-15 rand, ligt er aan waar heen. Per rit. Dit is 1 a 1.40 euro. Lijkt voor ons weinig maar als je na gaat dat een maandsalaris voor 48 uur (of iets dergelijks) 900 -1100 rand is....mag je zelf uitrekenen.

Ik heb samen met een meisje uit hawai het spel 'ezeltje prik' gemaakt. (Zij kan heel goed tekenen) Eerst een ezel daarna een giraf en vervolgens lieten we het zien aan de Staf hier en vervolgens hebben we er vandaag nog een aantal gemaakt. Iedereen is er weg van. Ze vinden dit spel fantastisch en hebben er nog nooit van gehoord. Dus nu gaan we het zeker spelen met de kinderen. Zo zijn we ook bezig om andere spelletjes te maken en activiteiten te verzinnen voor zowel de Shelter als de Community en outreach. Crea Bea dus, maar erg leuk om te doen en te verzinnen. Hopelijk de uitvoer met de kinderen nog leuker!!

Op het moment is iedereen heel druk met evalueren en rapporten schrijven. Heel uitgebreid en lang, zonder tijdslimiet e.d. Efficient vergaderen...wat is dat...???!!

In onze vrije tijd gaan we regelmatig naar de bioscoop. Dit doen we vaak op dinsdag omdat het dan wat goedkoper is. Het is gemiddeld tussen de 2 en 4,50 euro. Dus dat is altijd leuk om te doen. Heb al vele films gezien, dus als je wilt weten of een film leuk is, moet je het maar vragen. Haha.

Wel mijn volgende verhaal hoop ik rond 10 augustus te kunnen schrijven, en dan laat ik jullie vooral foto's van mijn vakantie zien en wie weet nieuwe ideeen voor de komende periode.

Groeten Annelies

Werk...???!!!

Opnieuw een bericht van mij. Ik heb eigenlijk een heleboel te vertellen en ook weer niet. Het is goed dat ik voor mezelf een beetje bij houd wat ik iedere dag heb gedaan want anders zou ik nu al niet meer kunnen schrijven wat ik heb meegemaakt. Ik besefte vandaag dat ik hier alweer bijna een maand (4 weken) ben. Pffff Het gaat hard en toch gaan sommige dagen langzaam. Dat zijn de dagen dat je graag iets wilt doen maar vanwege het feit dat er geen auto's zijn om er heen te gaan of de juiste persoon niet aanwezig is het niet mogelijk is om iets te doen. Communicatie daar draait het vooral om en dat is hier toch best moeilijk. Zowel hier de collega's onder elkaar als van ons naar hen als zij naar ons.

Wel wat heb ik gedaan. Iedere donderdag is er Brainy (geen idee hoe je dit schrijft) in de community. Dit houdt in dat aan het begin van de dag we naar een kerk gaan en daar brood ophalen voor die dag en vervolgens rijden we naar een plek waar we de brainy ophalen. Brainy is rijst met kruiden en groente. Dit schepten we in 4 grote tonnen, denk bijvoorbeeld aan watertonnen. Deze zette we achter in de wagen en zo gingen we naar de community. Community bestaat uit diverse onderdelen. Zo heb je de drop-in centre (hier komen de meeste kinderen en volwassenen) dan heb je nog een andere waar maar enkele mensen komen en waar vooral huis aan huis bezoeken worden gebracht en dan is er nog een mevrouw die vele kinderen onder haar hoede heeft genomen met hulp van YFC. Dus drie watertonnen met rijst brengen we bij het drop-in centre. Aangezien we die dag laat waren stonden er vele kinderen te wachten en ook vele ouderen met bakjes om de rijst in mee te nemen. Ongelooflijk want dat kan hun enige maaltijd die dag of die week zijn. Je weet dat dit bestaat, maar als je het dan daadwerkelijk ziet maakt het een grote indruk. Later hoor ik dat er een lijst is van mensen die recht hebben op eten. De namen worden afgevinkt. Ze weten of mensen het voedsel echt nodig hebben of niet door bezoeken aan deze mensen te brengen. Aangezien we laat zijn ga ik samen met de anderen snel mee om de laatste ton te brengen bij de 'pleegmoeder' Hier zitten al netjes op krukjes 15 kinderen te wachten. Ze hadden honger en ze wachte al de hele dag op het eten. Dit was werkelijk een indrukwekkende dag, een dag waarin je het idee hebt dat het werk dat je doet ook echt nodig is.

Vrijdag op zaterdag nacht vroeg in de morgen 5.00 worden we wakker van een enorm getoeter voor de poort uiteindelijk is Melody gaan kijken. De Security kwam vragen of onze bewaker er was. Wij hadden hem al 2 nachten niet meer gezien. De nacht erop was hij er plotseling weer. Wij best opgelucht, maar.... dit duurde 2 uurtjes want toen werd hij opgehaald. Wij hadden geen bewaker meer nodig. Het hek waar een gat in zat was gemaakt. (kan je zo door knippen met ijzertang, maar dat terzijde). Wij hebben dit toch later maar doorgegeven. Nou daar wisten zij niets vanaf. Nu stond er gisteren morgen plotseling een vreemde man op ons terrein. Wit overhemd, zwarte broek wel netjes. Dus wij naar hem toe, wie was die man....bleek de nieuwe bewaker te zijn. We worden nu 24 uur bewaakt. Soms weet je niet hoe ze het verzinnen en hoe het geregeld wordt, maar slapen gaat beter als je weet of je een bewaker hebt of niet. Het is wel heel gek. In Nederland ben je bijna overal redelijk veilig, hier rijd je met de deuren van je auto opslot, je leeft achter een hek met security en overal tralies. In het begin voel je je best opgesloten, maar door regelmatig weg te zijn, maakt het wel dat je kan leven zonder je opgesloten te voelen.

Wel het heeft een tijdje geduurd maar inmiddels heb ik nu mijn intrek genomen in een andere kamer die ik eerst heb schoongemaakt. Nu gaat het al aardig mijn plekje worden. We zijn de afgelopen paar dagen op kamp geweest en ik vond het fijn om weer 'thuis' te zijn. Je gaat wennen aan een plek en dat is belangrijk. De tijd die ik hier zal gaan doorbrengen is lang maar lijkt al veel minder lang dan als in de eerste 2 weken.

Wel op het moment is het vakantie hier voor de scholen. Het is hier tegenover gesteld aan Nederland. Nu zijn hier 2 weken vakantie (net als wij 2 weken met kerst in de winter hebben). De eerste week daarvan is om. Dit betekent ook dat de meiden van het opvanghuis weg zijn. Enkele zijn naar gezinnen, ouders of pleegouders anderen zijn naar de shelter in Pietermaritzburg. Dus hier wel stilletjes en weinig werk. Maar goed we zijn woensdag tot en met vrijdag op kamp geweest, beter gezegd Spititual camp. Dit wordt 1 keer in het jaar georganiseerd dus een privilege om dit mee te mogen maken. Thema was STEP OUT, time to grow and have fun together. Wel het was behoorlijk heftig. Dan denk je als Nederlander dat een kamp van de kerk veel bijbelstudie bevatte ondanks dat je vele activiteiten doet....maar dat is niets met dit. Overzicht van de donderdag:6.30 - 7.15 prayer 7.15 - 08.00 ontbijt 8.00 - 9.00 devotion 9.00 - 10.30 session speaker half uur voor thee 11.00 - 13.00 workshop (female and male)een uur voor de lunch 14.00 - 16.30 feedback, testemony, evaluation anderhalf uur eigen tijd + een uur om te eten 19.00-21.30 session met speaker

Wel dan ben je moe, want de hele dag wordt er engels gesproken, dus om het te volgen moet ik me toch nog best concentreren. Naast engels wordt er Zulu gesproken (helaas, kan ik dat niet verstaan). Er waren ongeveer 120 mensen en ik was 1 van de 6 blanke mensen. Er werd door sprekers naar ervaringen gevraagd en dan merk je dat deze mensen absoluut geen angst hebben om voor een grote groep te spreken. Ze staan op krijgen de microfoon en geven een speach waar ik weken voor geoefend moet hebben..... Dit gebeurde helaas veel in Zulu waardoor het wij het niet konden volgen, maar ze hebben zo'n enthousiastme en stimuleren elkaar. Men zingt, klapt,allerlei dansen en soort polonaiseetc. Al deze mensen hebben zo hun eigen achtergrond, maar bij vele komt dit neer op: opgroeien in de community's (townships) 1 van 5 broers met alle een andere vader enof vader met alcoholisme, vele verkrachtingen etc.Het is voor hun de stap om stop te zeggen tegen hun 'traditie' en een eigen weg in te durven slaan door voor hun eigen op te komen, geen 5 vrouwen te hebben etc. Deze keuze maken omdat zijzelf het begin kunnen zijn van een nieuwe generatie met hoop op een betere toekomst met God, die hierin heel centraal stond. Behoorlijk ingrijpend dus.

Wel ook nu nog veel meer te vertellen, maar dat behoud ik tot later.

Als jullie vragen aan mij hebben stel ze gerust en wie weet heb ik dan nog een antwoord ook......

Wel mijn adres is:

Annelies de Boon

YFC/KZN Durban Office

P.O. Box 74574

1280 Umgeni Road

Durban 4034

South Africa

0900-1230075 : (0027)313031058 (5 cent p.min) (Mocht je willen bellen dan is dat het handigst om in de avond te doen , dan neemt meestal wel iemand van de YDC( wij dus ) op.
( spreek wel engels tegen ze )

Heel veel groeten

Annelies

2e week

Hallohallo

Iets langer dan een week geleden was mijn laatste bericht dus nu zeker weer tijd voor een up-date. Wel met mijn voet gaat het al stukken beter, lopen lukt al aardig alles op zijn gemak, dus verplicht wennen aan het Zuid-Afrikaanse tempo. Wel dat gaat me al aardig af.

Inmiddels heb ik al steeds meer mogen ervaren van de stad Durban. De verschillen zijn zeer groot. Arm en rijk. De auto's die je hier ziet rijden, dat zijn de nieuwste duurste die in Nederland nog niet eens op de markt zijn, ongelooflijk. Daarnaast zie je mensen aan het eind van de dag naar de parken trekken om daar te overnachten. Als je bij de stoplichten stil staat dan komen er altijd wel mensen langs, bedelend of dingen verkopend, soms met een baby op de arm om zo geld te krijgen.

Als je door de stad rijdt zie je vele huizen met grote hekken, beveiliging tot in de top. Al hoewel, als ik kijk naar de man die bij ons bij de poort staat. Hij doet dat iedere dag, zeven dagen in de week van 18.00 tot de volgende morgen 6.00. Ik vraag me af of hij alleen maar overdag slaapt.....

Toch laat je af en toe de ellende links liggen en breng je een dag heerlijk op het strand door en ga je op souvenirs jacht bij de vele kraampjes. Ze hebben hele leuk dingen , maar dat is nu nog een beetje te vroeg.

In de 'normale' winkels hangt volop de winterkleding. Winterjassen, sjaals en handschoenen, truien, shirtjes lange mouwen en enkele shirtjes met korte mouwen. Het is winter. Nu ja voor mij voelt het als zomer (rond 22 graden). Heerlijk weer. Het schijnt hier in Durban niet kouder te worden dan 17 graden gedurende de dag. In de nachten kan het wel koud zijn.

Van het geweld dat in Zuid-Afrika was enkele weken geleden, merk en zie je hier eigenlijk niets van. Als ik nieuws wil horen, zien of lezen dan heb ik het internet geen krant of televisie.

Afgelopen maandag met de meiden van het shelter (hier op het terrein) het hele plein beklad met stoepkrijt. Dit was een zeer groot succes. Naast alleen het plein een kleurtje te hebben gegeven hebben we ook onze gezichten maar een leuke kleur gegeven. Het stoepkrijt was overgebleven van andere Nederlanders die hier hebben gezeten. Hier verkopen ze het niet, althans nog niet gevonden.

Dinsdag kwam er een groep van 6 jongeren om hier te douchen en kleding te wassen en ze krijgen eten. Dit is een project van het Outreach team. Iedere week is een andere groep jongeren aan de beurt. Hier liep een jongetje van een jaar of 3-4 bij en de anderen hadden de leeftijd van 15-19.

Vandaag ben ik wezen kijken bij de Community Drop in Shelter. Dit is middenin een sloppenwijk en daar komen de kinderen uit school vaak langs. Hier zal ik ook vaker te vinden zijn in de komende periode. Vandaag zijn we er geweest om een mooie tekening te verven op de muur. Nog niet helemaal af maar het lijkt zeker al wat.

Ik kan nog veel meer vertellen, maar dat houd ik voor de volgende keer.

Heel veel groeten

Annelies

eerste week

Sowobona (Hallo, goededag, goedemorgen)

Tja dan denk je veel te gaan doen, maar dan plotseling besef je dat het niet in je eigen handen ligt wanneer je gaat doen waarvoor je bent gekomen. Het vertrouwen op God wordt groot want van Hem kan je alles verwachten en Zijn tijd is de goede tijd. Het is donderdagavond en ik besluit om dan de was maar eens in de wasmachine te doen. Of ik nu niet oplette of dat ik te gehaast was maakt niet uit. Ik vergat een stap op de trap en lag vervolgens onderuit. Flinke pijn die nacht aan mijn voet dus vrijdagochtend voordat we weggaan opzoek naar een apotheek die al open is. Die vond mijn voet er niet zo goed uitzien, dus werd ik doorverwezen naar een dokter. Hier kon ik gelijk terecht om 9.00 toen de dokter kwam. Deze heeft het ingetaped en een verwijzing voor pillen en een x-ray te maken. Daarna gelijk vertrokken voor het weekend dat voor al de vrijwilligers werd georganiseerd. Het was enorm leuk. Al heel veel gezien van het land Zuid-Afrika. Honderderden olifanten (niet overdreven) zebra's, nijlpaarden, giraffen, antilopen, roofvogels etc gezien. (zie enkele foto's onder (Zuid-Afrika)

We heben 2 dagen in een traditionele ronde hutjes bij zulu's geslapen en gesproken met de locals. Het was erg interessant. Vanwege mijn voet heb ik vooral met mijn voet omhoog gezeten en gehinkeld met een houten stok, (want krukken had de dokter niet). Lopen dat ging absoluut niet. We hebben een boottocht gemaakt, safaritocht en veel met de bus gereden, dus kon met eigenlijk alles meedoen. Ik ben zelfs een keer door 2 mensen gedragen omdat we naar een uitzichtspunt moesten.

Inmiddels gaat het beter met mijn voet. De x-ray is gemaakt, dokter opnieuw bezocht. Er is wel iets gebroken maar dat zal over een week of 6 uit zichzelf genezen zijn. Nu vooral rustig aan doen.

Ik ben inmiddels bij de Community en drop-in centre wezen kijken. Ik heb morgen opnieuw een gesprek over wat ik kan gaan doen hier en nu zeker omdat ik niet te veel moet gaan rennen en springen, want dat zit er nog niet in.

Opgelucht dat het beter gaat, vertrouwend op God zoek ik mijn weg die Zijn weg is.

Bedankt voor al de reacties die ik heb mogen ontvangen op mijn verslag.

Annelies