Tot slot

Beste familie, vrienden, kennissen en andere bekenden,

Het avontuur zit erop! Vandaag precies een jaar nadat ik naar Afrika ben gegaan, ben ik weer 2 weken terug en zit ik midden in het gewenningsproces in Nederland. Wat valt er nu precies te wennen kan je misschien nu jezelf afvragen. Afrika lijkt hier zo enorm ver weg, ben ik eigenlijk wel weggeweest. Iedereen leeft door. Waar zitten nu eigenlijk de verschillen in? Ik zal eens proberen een kleine voorstelling te maken.

• Autorijden, nu niet links meer maar rechts
• Meer dingen op de fiets na een jaar niet gefietst te hebben
• Van herfst bijna winter naar voorjaar/ zomer
• Een jaar lang leven uit een koffer en nu weer een kast vol kleren, wat hebben we veel wat we eigenlijk niet nodig hebben.
• Overvallen worden door luxe, waar je eigenlijk veel te makkelijk en te snel aan went.
• Elektriciteit die je apart bij een winkel koopt en in je huis opwaardeert zodat je geen avond bij kaarslicht heb en lekkende koelkast en koude douche.
• Overal hoor je andere talen, vooral engels, xhosa, Zulu, Afrikaans. In mijn hoofd zitten de gesprekken die ik moet voeren met een huisarts, tandarts nog in het engels en watt later kom ik er achter dat ik het gewoon in mijn eigen taal kan doen.
• Op tv kom je er pas achter dat ze engels praten als je de ondertiteling ziet.
• Andere omgangsvorm met elkaar, bv geen 3 zoenen maar een krachtige omhelzing, ook al ken je diegene niet of nauwelijks, diverse soorten van handen schudden en altijd op zijn engels of zulu: How are you, I’m fine, How are you, of sawubona, yebo, unjani, Ngiyaphila, Ngiyaphila Nathi. Zonder dit begon een gesprek niet, of altijd als begroeting op straat, of je iemand kent of niet, maakt allemaal niet uit.
• Niet in het donker op straat en bekijken als je weggaat of je voor het donker thuis bent.
• Nergens alleen heen, maar afhankelijk van de mensen om je heen.
• Blank en zwart
• Arm en rijk
• Het was een jaar lang rond 6-7 uur donker. Nu wordt het pas donker als je eigenlijk al bijna op bed moet leggen.
• Alle deuren op slot als je met de auto weg ging, hier kan jet het doen maar is het niet noodzakelijk en kijkt men je gek aan.
• Allerlei hekken die je open en dicht moet doen voordat je in je huis bent, hier heb je die niet.
• Men verwacht dat je volgens de nieuwste kledingstijl erbij loopt, moet je dat wel leuk vinden en kunnen betalen…wat zijn het hoge prijzen in de winkels, daar kan je heel wat mee doen in Afrika en daar zijn ze daar toch wat minder mee bezig.

Ik kan nog veel meer bedenken en ik zal dan nog de helft vergeten, omdat dingen ook in je ritme daar zaten en je hier snel terug valt in het ritme hier. Zuid-Afrika lijkt hier ver weg.

Dit is mijn laatste verslag op deze weblog. Ik heb inmiddels vele mensen weer gesproken en gezien, wat ik erg leuk vind!! Nu ik weer terug ben wordt het tijd om werk te vinden. Ik wil jullie allen heel erg bedanken voor het meeleven en meedenken aan mij in Afrika voor de leuke kaarten, posters, pakketjes, welkom thuis kaaren, mailtjes etc. Steun van mensen is heel belangrijk in de momenten als je heel even thuis zou willen zijn. Ik kan wel zeggen dat als ik terug kijk, de periode heel hard is gegaan. Ik heb momenten gehad dat ik dacht wat zou het leuk zijn om daar even bij te zijn of daar of even te kletsen met die en die. Ook had ik momenten dat ik absoluut niet naar Nederland terug wilde, naar de drukte haast en individualisme. Het was een uitdaging, een avontuur, waar ik van heb genoten. Ik heb gedaan wat ik daar kon doen en ook al was het niet altijd wat ik zelf van te voren had willen doen. Je moet je neerleggen bij een ritme dat in Zuid-Afrika wordt geleefd. Wat behoorlijk relaxt is, voor ons Nederlanders, die altijd veel te veel in 1 dag willen doen, en niet weten wat ze moeten doen als we een uurtje niets te doen hebben. Ik heb geleerd om uren te zitten zonder iets te doen, en te genieten van die momenten, zonder te denken, ik moet nog dit en dat doen. Een belangrijke levensles voor een ieder denk ik….Geniet van ieder moment, ook al past het niet altijd in je plan voor de dag of week. Plan niet te ver vooruit, het vult zich vanzelf.(Zulu’s weten vandaag niet wat ze morgen gaan doen, of het plan is al gewijzigd als je komt op de afgesproken tijd) daar kan je je druk om maken omdat dat niet de afspraak was, maar je kan je er ook bij neerleggen, en dat maakt het werken met hen een stuk aangenamer.

IEDEREEN HEEL ERG BEDANKT!

Groeten Annelies

Het schiet op

HALLO!!

Op het moment ik in het kantoor van Youth for Christ Cape Town (Kaapstad) De mogelijkheid om internet te gebruiken is daar en dus maak ik er heel erg graag gebruik van om net iets meer te schrijven dan ik gisteren heb gedaan.

De dagen zijn om af te tellen. We hebben een fantastische vakantie gehad van 5 weken en nu dus voor 2 weken bij de YDC in Kaapstad. We hebben uitzicht op de tafelberg en Robben eiland (het eiland waar Nelson Mandela vele jaren gevangen heeft gezeten. En het is 3 min lopen naar het strand) een betere YDC woonplaats hebben we niet gehad. We hebben een bezoek gebracht aan een lage school en een hogere school in de wijk BelHar. Hier hebben we HIV en Aids les gegeven en vandaag hebben we d.m.v. enkele spelletjes de kinderen proberen te vertellen over RESPECT. We hebben les gegeven aan grade 6 (12-13 jaar) en grade 7 en gisteren grade 11 en 12 (leeftijd rond de 16-18) De klassen zijn gescheiden in Afrikaans sprekend of Engels sprekend. Dit is heel interessant en zeker voor iemand die helemaal niet graag voor grote groepen staat was het wel weer even een nieuwe uitdaging, en dan nog eens in het engels.

doordat er maar weinig vrijwilligers op het moment hier zijn kunnen niet alle projecten draaien waardoor we niet op alle projecten kunnen kijken dat is wel jammer, maar ik vind het al super dat ik op de scholen ben geweest en wat les heb gegeven. Natuurlijk waren ze ook benieuwd naar hoe het in nederland is dus hebben we allerlei vragen beantwoord, over bekende voetbalspelers als het weer, de taal, schaatsen en sporten. Dit vinden vooral de kinderen van de lagere school heeeel interessant, ze bleven maar vragen stellen.

Over een paar daagjes hopen we veilig en wel naar huis te reizen. Op sommige momenten heb je naar die dag toegeleefd maar op andere momenten zo ver mogelijk uit willen stellen. Al heb ik nu wel het gevoel dat het tijd is om terug naar huis te komen. Al zal ik vele dingen missen die te veel zijn om zo op te noemen.

We gaan nu naar sos kinderdorp

Tot snel

LiefsAnnelies

De vakantie!!

Beste lieve mensen

Het ziet er naar uit dat mijn laatste bericht op de een of andere manier verdwenen is. Voor mijn gehele vakantie verhaal kan je kijken op de volgende site:

http://south-africa.reismee.nl/

Ik hoop jullie velen over een week te zien

Heel veel liefs Annelies

Nog 10 dagen.....

....dan is de periode als vrijwilliger in KwaZulu Natal voorbij.

Hoe gaat het daar in Nederland? Ik heb de afgelopen paar dagen met enkele mensen uit Nederland mogen spreken wat ik heel erg leuk vond. Ik besef me ook dat ik eraan toe ben om hier weg te gaan en op vakantie te gaan en om terug te komen naar Nederland.

Om mijn eigen dingen weer te kunnen doen, om vrienden te bezoeken en bij te kletsen over van alles en nog wat. Om de draad weer op te pakken en om aan een ander doel te beginnen, te fietsen, niet te denken of het wel veilig is om op straat te gaan of te checken of al de poorten en hekken wel dicht zitten. (pas werd ik wakker...staat de buitendeur wagenwijd open....dan denk je toch...)

De tijd is gekomen om afscheid te gaan nemen van de mensen hier in Pietermaritzburg. Wat dat betreft kan je maar beter op 1 plek blijven zodat je geen afscheid hoeft te nemen. Mensen hebben verwachtingen van ons als vrijwilligers, ze verwachten foto's, of geld om nog iets mee te doen, iets extra's, of je niet nog even een computer kan geven, of nog even zus en zo. Het is moeilijk om hier iets mee te doen. Je weet dat er geen geld is voor dingen en wij kunnen het misschien wel verzorgen, maar dit geeft ook weer een verwachtingspatroon voor andere vrijwilligers. Dit willen we niet en dus hebben we besloten dit niet op die manier te doen. Ik ben heel benieuwd hoe het met de projecten verder gaat, hoe het met de mensen verder gaat en of er over .....jaar echt verandering te zien is door dat kleine beetje werk dat wij hebben gedaan en wat vele organisaties hier doen!

Twee weken geleden is het alweer dat we met al de vrijwilligers een weekend op stap zijn geweest. Het was een leuk weekend, waar ieder kon doen wat hij/ zij wilde. Het was een mooie omgeving waar we heerlijk hebben kunnen wandelen. We moesten voor onszelf koken en dat betekende dus voor 19 personen. We hadden hutjes die we met 2 of 3 personen deelden en met een eigen toilet, badkamer etc. Als je met 11 personen in een huis woont en alles moet delen is dit plotseling heeeeerlijk en super genieten!!!

Aankomende woensdag (1 april, geen grap) gaan we afscheid nemen in de community. Nu zitten we precies op een periode dat kinderen je gaan waarderen, kennen, verhalen vertellen, omhelzen etc. dus het zal toch wel jammer zijn om gedag te zeggen. Het verschil tussen Durban en hier is dat we toen wisten dat er nog een hele periode voor ons lag, maar nu is het echt het einde van het werken in de townships.

Acht april, tijd om op vakantie te gaan, we komen jullie ophalen hoor, paps en mams....hihi. Hieronder een soort van schema waar we heen gaan!!

Iedereen nog heel erg bedankt voor de bemoedigende woorden, reacties.....natuurlijk nog gewoon blijven doen, want we zijn nog niet thuis...

Ik wens jullie ook allemaal het beste en trouwens over 2 weken hele goede paasdagen gewenst!

Ik heb nog zoveel te zeggen maar eigenlijk zijn woorden nooit genoeg dus nog een keer...BEDANKT!!

Liefs en tot in mei!!

(wie weet onverwachts nog ergens tussendoor)

Annelies

Ps. helaas willen de foto's vandaag niet geladen worden dus die houden jullie te goed!! Je kan wel enkele foto's bij esmeralda vinden (de link staat rechts onderaan)

Sanibona

Hello!!

Hoe gaat het daar in Nederland, het voorjaar komt eraan de winter is voorbij, het is maart. Voor Esmeralda en mij betekend dat we nog maar een paar weken te gaan hebben hier op het project van Youth for Christ.......ik kan het bijna niet geloven. Bij Youth for Christ denk je dat ze evangeliseren. Dit gebeurd wel, maar beperkt, zo waar de gelegenheid zich voordoet. Als eerste ben je er voor de mensen. Je helpt hen met alles waar ze hulp bij nodig hebben. Dit betekent soms papieren regelen bij home affairs, een uitschrijfbrief bij school halen, transport kosten betalen voor de bus, zodat ze naar school kunnen, contact leggen met een social worker, workshop geven over tienerzwangerschap etc. Daarnaast wordt het geloof hier ook anders beleeft, dan dat wij in Nederland zijn gewend, uitbundiger, maar ook met hun culttur erdoorheen geweven, van voorouderverering en bijgeloven. De organisatie bestaat een groot deel uit interns, dit zijn stagiares. Jongeren rond de 20 die solliciteren voor een baan in de community, straatteam, shelters. Deze zijn soms wel, niet christelijk.

Soms vragen mensen als ze ziek zijn of als je een huisbezoek doet, of ze kunnen, mogen bidden, of soms vragen wij het zelf. Op donderdagen vertellen we een bijbelverhaal als we in de community werken. Je werkt dus eigenlijk vanuit het Christendom, want je helpt mensen, maar je dringt het niet aan de mensen op, maar als de gelegenheid zich voordoet wordt er zeker wel over gesproken.

Zoals ik eerder verteld heb bezoeken we regelmatig een jongen die gehandicapt is. Zijn moeder werkt inmiddels erg tegen, hij moet naar het ziekenhuis maar zijn moeder wil de datum niet vertellen, waardoor we hem niet kunnen brengen. We zijn er nu dus heen gegaan om te checken. We hebben voor hem wat schoolspullen gekocht zodat hij voorzichzelf aan de slag kan met rekenen en taal. Er is helaas niemand die hem wil helpen. Ik zou het graag voor een dag in de week doen, maar transport veiligheid laten het niet toe, wat ik erg frusterend vind.

Het was vorige week zaterdag 28 februari. Ik dacht laat ik eens lekker de stad in gaan om lekker rond te lopen, kijken of ik nog wat leuks kan kopen voor community e.d. en misschien wat leuks voor mezelf, helaas dacht volgens mij de gehele stad hetzelfde. Het was enorm druk, iedereen had zijn geld gekregen en dat betekent lange rijen voor de geldautomaten (10-15 mensen) voor iedere bank. Het was zo druk als de dagen voor kerst in Rotterdam, of misschien wel drukker. Voordat je een winkel ingaat wordt je tas gecontroleerd of dichtgetaped. Wij hadden een tas die niet dicht kon omdat er iets in zat wat groter was, dus dan laat je het achter bij de bewaker en kan je rondlopen en als je de winkel verlaat kan je het weer ophalen. Soms krijg je een nummertje waar je tas ligt en dan hangt er een bordje op dat als je tas er niet meer ligt je 10 Rand vergoeding krijgt (niet echt de moeite als je nagaat dat je soms iets voor 300 Rand in je tas hebt zitten) Er stonden rijen mensen voor de kassa's in de winkels, dus na 2 winkels gehad te hebben had ik het wel gezien en ben ik maar een ijsje wezen halen bij WIMPY's. Heerlijke ijsjes hoor, dat kennen ze hier wel. Vervolgens komen we de winkel uit en is de lucht behoorlijk zwart en komt er een enorme onweersbui aan. Toch zijn we redelijk droog teruggekomen, doordat het een bui was. De voorspelling is dat maart droger gaat worden en april een heerlijke maand wordt, weinig tot geen regen, maar wel een lekker temperatuurtje. Nu moet ik dit alles nog wel even afwachten want voorlopig is nog niets geweest zoals ze hebben voorspeld haha.

De verkiezingen zijn 22 april, het wordt drukker en drukker.

Hoe gaat het leven met 11 mensen in een huis?...........Het is gezellig!!!!

Koken kan af en toe wat stress opleveren met maar 3 pitten tot je beschikking en niet al te grote pannen, en de afwas...tja voor 11 personen is die niet even in 5 minuten gedaan, maar zoals mensen altijd zeggen...tijdens de afwas krijg je de meest interessante gesprekken. Af en toe is het ook even plannen of je gaat douchen, want ook het warm water voor de afwas moet daar vandaan komen. Maar we redden het met elkaar behoorlijk. Helaas hebben we (4 personen van 1 kamer (helaas onze kamer)) hele gekke plekken op ons lichaam. Inmiddels hebben we speciale zeep en lotions gekregen en moeten we al het beddengoed, kleren, pyjama's dagelijks wassen. Dit is een beetje een ramp met maar weinig ruimte om kleding op te hangen en zodra je het in de tuin ophangt is de kans aanwezig dat ....het daarna weg is...gestolen....voor 11 personen. Inmiddels zijn we er aardig van overtuigt dat onze kamer beestjes heeft die in het donker van de nacht ons prikken. Dus hebben we de kamer gedoomd, dit doen we regelmatig voor de kakkerlakken....dit werkt als volgt. Al het eten het huis uit...alles wordt dichtgedaan en vervolgens worden de spuitbussen aangezet, we rennen het huis uit, sluiten alles af en voor enkele uren mag je het huis niet inkomen, daarna alles openen en laten luchten. Het zou alle beesten moeten doden, maar helaas deze beesten zijn niet doodgegaan en dus komt a.s. dinsdag een verdelger langs die het hele huis onderhanden neemt. Daarna moet het hele huis opnieuw schoongemaakt worden. In de hoop dat we daarna weer rustig kunnen slapen. Op het moment liggen we op luchtbedden (omdat ze waarschijnlijk in de matrassen van ons zitten) verspreid over de 2 kamers. Dit betekend op 1 kamer 8 personen en op de andere kamer (zo groot als ik die had in Durban voor mijzelf) met 4 mensen. Nu we slapen op de luchtbedden gaan de plekken weg en kunnen we weer gaan werken na het weekend.

Volgende week gaan we een weekend met al de vrijwilligers weg naar Drakensberg (Loteni) dus dan zal er geen verhaal komen. De week erna hoop ik dat het lukt en dat zal 1 van mijn laatste verhalen worden uit Pietermaritzburg.

Heel veel liefs

Annelies

Een week in Zuid-Afrika

Hallo, hallo

Zoals sommige misschien van jullie wel weten, zo niet dan weten jullie het nu, de presidentsverkiezingen komen eraan. In september 2008 (althans ik denk dat het september is geweest) is de president soort van afgetreden. Tot aan april is er geen president. In april zijn de verkiezingen en steeds meer zie je in de stad borden verschijnen van diverse politieke partijen. Zoals de DA, FNX maar vooral van deANC. Dit is de parij waar J. Zuma leider van is. Twee weken geleden is hij bij onsin de stad geweest wegens een rechtzaak dietegen hem loopt. Deze is nu uitgesteld tot augustus. Toch ziet het ernaar uit dat hij weer de president gaat worden.

Dit kan allemaal nog heel wat gaan worden. Zo zijn er gebieden waar de ene partij heerst en ook weer waar andere partijen de baas zijn. De kans dat deze ruzie met elkaar krijgen isgroot als ze bij elkaar in het vaarwater komen. Ik ben benieuwd wat we hier van mee gaan krijgen. Hij iserg populair en de mensen zijn snel heel erg opgewondenover de verkiezingen en en over het feit dat ze mogen kiezen.

Hier mogen we gelukkig wat meer foto's maken in de community danin Durban, Dat vind ik erg leuk. Dus kan nu iedereen ze thuis ook albekijken.

Zoals Esmeralda heeft geschreven is ze vorige week een lijkkist uitwezen zoeken voor de zaak die ik eerderheb beschreven. Vorige week maandag ben ik naar het gerechtsgebouw geweest. Het was een dag die bestond uit heeeel erg veeel wachten. We waren daar om 8.45 en hebben daar gewacht tot 13.30. Helaas hebben ze hier geen tijden wanneer een zaak voorkomt.

Dus om half 2 waren we het zat en zijn we weg gegaan. Hijzal later wel met de rechercheur contact opnemen. Dit zou natuurlijkook gelijk zo kunnen zijn en hadden ze de dag anders in kunnen delen, maar hij wilde er nu graag heen.

Het was interessant om het mee temaken, in groepen komen ze binnen in de rechtzaal. De zalen zijn redelijk klein, maar er zijn er wel 17 van. Ook zitten de verdachten achterhet achter glas (wat op zich misschien veiliger is) . Hoe het met de beveilging is gesteldweet ik niet . Ikheb het idee dat dit nog wel wat te wensen overlaat.

De knutselwerkjes zijn erg leuk om te doen in de community, de kinderen vinden het geweldig en zijn vaak actief bezig. Iedere keer proberen we weer iets nieuws te verzinnen, dus de hersenen mogen ook nog een beetje werken haha.

Vandaag ben ik weer bij de gehandicapte jongen geweest. Het was leuk om te zien dat hij bezig was met het maken van sommen e.d. Ik ga zo de stadin om een nieuw rekenboek voor hem te kopen, want dit bewees dat hij erg gemotiveerd is om te leren,. Hij heeftalleenniemand die hem helpt. Ik zou graag een dag bij hem langsgaan om hem te helpen met leren lezen, schrijven, rekenen, maar het zouzoveel beter zijn alseen moeder dit zou doen omdatzij Zulu spreekt en ik niet. Uitleggen is dan best lastig.

Ondanks dat het nog best ver is zal ik jullie mijn gegevens geven wanneer ik terug kom....duurt nog even hoor....maar dan kan ik dat niet vergeten....en sommige mensen worden al heeeel nieuwsgierig.

Lufthansa- LH 4602

Dinsdag 26 mei Munchen Duitsland naar Brussel Belgie 0905 1025

Dus rond een uurtje of12.00 hoop ik in het beruchte plaatsje Hardinxveld-Giessendam aan te komen........is er veel veranderd???!!!

Weet je datjes!

- Esmeralda op het moment helemaal onder de (muggen)bulten zit en niemand dit mag weten.

- Annelies het niet leuk vind om te bellen in het Engels.

- Annelies nog maar heel weinig nieuwe kleren heeft gekocht in Z-A (kan ik in Nederlandweer doen en kan ik wat meer souvenirs meenemen)

- Annelies toch nog wat Zulu aan het leren is.

- Annelies weer leert hoe ze wiskunde zonder rekenmachine moet doen. (2 1/4* 3 1/3)

- Esmeralda en Annelies de kinderen helpen met Afrikaans, ook al is het heel anders als Nederlands

- Annelies graag wil dat paps en mams hagelslag meenemen op vakantie hihi (kennen ze hier niet)

- Annelies het heel leuk vind om met de kinderen te knutselen.

- Annelies soms het vele autorijden uit Durban mist. (meestal niet hoor)

-Het hier wel lijkt op een Nederlandse zomer met veel regen en onweersbuien.

Oke dat is weer genoeg.

Heel veel liefs, Ngizobuye ngikubone, see you later!!

ANNELIES

Zomaar een dag....

Hallo Hallo

Het gaat hier helemaal goed!! En bij jullie??? Ik lees al jullie mail wel, maar vanwege het trage internet in het internetcafe, kan ik bijna niets terug sturen, 1 mail in een half uur en een verslag als dit zo'n 45 minuten. Dus jullie snappen wel....het duurt allemaal wel wat langer...maar ja daar ben ik wel aangewend....ik mis het internet dan ook eigenlijk niet....mijn dagen zijn drukker, voller en behoorlijk interessant.

Ik heb een heleboel te vertellen, moet alleen even verzinnen waar ik ga beginnen. Het werk hier in de communitie is heel anders dan dat van in Durban. Hier is een geheel schema wat er ongeveer op een dag gedaan moet worden. Dat ziet er alsvolgt uit:

Het houdt in dat wij rond 9.00 vaak aankomen (de interns die deze week zijn begonnen) beginnen om 8.00. Dan doen we dus huisbezoeken, schoolbezoeken, wat dan ook, administratie, wekelijksraport schrijven. Als ik denk dat ik een beetje van dat administratieve werk af was, kan ik nu alvast er weer aan gaan wennen. Hier wordt het in het engels geschreven en vervolgens nog een keer geschreven voor de coordinator, want een computer hebben we niet in het centre, of te wel veel extra werk. Ik zou er graag wat anders op willen verzinnen maar wat???

Rond een uurtje of 2 komen de eerste kinderen en doen we wat het op het programma staat. Boven alles staat wel altijd het huiswerk. Met slecht weer is het wat minder gemakkelijk want dan heb je vele kinderen bij elkaar in een kleine container, lekker opproppen, maar dat vinden ze niet erg. We hebben dan ongeveer 1,5 uur om met de kinderen door te brengen, en ik moet zeggen dat die tijd vliegt. Het ene moment zijn ze er en vervolgens worden we opgehaald en is het eind van de werkdag. Ik zou liever wat later beginnen en wat langer met de kids doorgaan, maar zo zitten hier de werktijden niet in elkaar. Ik kan mijn creatieviteit weer naar boven gaan halen...toch wel weer goed die sph:)

Ik ben deze week één dag meegeweest met after care programma. Dit was een intensieve dag. We zijn begonnen met een gehandicapte jongen op te halen. Hij is 3 jaar geleden met een mes in zijn rug gestoken en is verlamd geraakt. Hij is alleen thuis en zijn moeder draagd geen zorg voor hem en zijn broers en zussen gaan naar school of zijn ook weg. Hij woont in een van de slechtste townships (sloppenwijken) Met een modderweg. Aangezien het redelijk veel geregend had was de weg ernaar toe erg moeilijk te berijden en behoorlijk slipperig. Hij heeft een rolstoel maar absoluut geen plek om daar mee te rijden, omdat er niet echt een weg is. Tussen hutjes van klei en hout een rode modderweg op de rug van een heuvel, hoe rijd je daar met je rolstoel? Wij gingen met hem naar een dokter. We hebben hem de trappen opgedragen om bij de dokter te komen. Na anderhalf uur wachten bleek dat de dokter hem niet kan helpen, de wond die hij op het moment op zijn onderrug heeft is erg diep en groot (doorligwond) deze blijkt er al vanaf augustus te zitten, maar zijn moeder heeft dit altijd verzwegen en hij heeft nu een operatie nodig. De dokter heeft een motivatie brief geschreven zodat hij nu naar het ziekenhuis kan. Waarschijnlijk volgende week. De vraag is echter op het moment: Is er in de buurt een 24 uurs zorg opvanghuis en een school waar hij heen kan? want hij ligt dag in dag uit in bed. Wij zijn heel erg aan het zoeken maar helaas hebben we nog niets gevonden en is de volgende stap om naar de health department te gaan om meer informatie te vinden. Helaas moesten we ook de jongen weer terug brengen in een klein koud huisje, waar hij helemaal alleen is...dag in dag uit. We hebben met hem gebeden om hem kracht en moed te geven door te gaan en de hoop niet op te geven.

De volgende zaak waar we mee verder gingen is een zaak over een straatjongen die is doodgestoken vorige week vrijdag. Hij is gevonden op zaterdag en de straatjongens hebben contact opgezocht met Youth for Christ. Het was echter moeilijk om de ouders (familie) te vinden van deze jongen. Vervolgens via via via zijn ze toch in contact gekomen. Het blijkt dat deze jongen met kerst en oud en nieuw nog thuis is geweest. Helaas zijn echter zijn ouders ook al overleden, dus zijn 2 grootmoeders (coco's) zijn naar Pietermaritzburg gereisd en wij hebben hen ontmoet op kantoor. Vandaar zijn we naar het politiebureau gereden, genaamd: speurtak van de politie. (grappig hoor af en toe die afrikaanse woorden). Hier hebben we na een tijdje wachten de rechercheur gesproken die deze zaak behandelde. Zo weten we nu ongeveer wat er is gebeurd en hoe. (Ze waren beiden voor een zaak aangeklaagd en daar hebben ze ruzie over gekregen. Deze rechercheur bleek ook veel van de straatkinderen te kennen. Zo is degene die verdacht wordt nu ook opgepakt en wordt volgende week voorgeleid. Hiervandaan zijn we naar het mortuarium gegaan. Dit is wel heel anders als ik denk dat het bij ons zal zijn. (al weet ik dat niet, want daar ben ik nog nooit geweest.) Er stonden op het terrein vele gebouwen en er was een soort klein gebouwtje met een receptie waar je eerst heen moet. Hier zaten nog wel meer mensen te wachten. Vervolgens gingen we naar een ander gebouw, maar de coco's konden hem niet identificeren want er waren op dit tijdstip te veel popes (door de staat betaalde begrafenissen), ze waren druk bezig met die lijken. Van buitenaf kon je allemaal mensen in groene uniformen zien die hard bezig waren. (leek op een operatie kamer, toch wel gek hoor) Aangezien we naar zijn paspoort op zoek waren, zijn we vervolgens naar zijn vrienden op zoek gegaan en met ze gesproken en naar hun 'sloophuis' gereden en een tas meegekregen met zijn laatste bezittingen. Hier zat helaas geen identifiteitskaart in. Het probleem is dus nu dat er geen overlijdensdatum (deathcertificate) opgeschreven kan worden. Soms zitten dingen behoorlijk ingewikkeld in elkaar en probeer je erg goed te begrijpen hoe het in elkaar zit, maar doordat ze zelf het ook niet helemaal weten en dan ook nog moeten vertalen in het Engels missen we af en toe toch wel wat dingen, zeker wat betreft bureaucratie.

Dit was dus wel een hele drukke en ingrijpende dag, maar ik vond het super interessant.

Huiselijk nieuws

Inmiddels zijn er weer nieuwe mensen in het huis bijgekomen, 2 nederlandse jongens, Sjoerd en Marten. Zij zullen gaan werken op het project L'abri wat betekend dat ze vaak daar zijn. (+/- 45 km boven Pietermaritzburg)

Esmeralda en ik zijn weer naar een andere kamer verhuisd en zo heb ik gisteren weer opnieuw al mijn kerstkaarten opgehangen (ja hier laten we ze wat langer hangen als dat we in Nederland doen:) Nu slapen we dus met 4 personen op een kamer...even wennen maar...zeker leuk....vooral het uit en inelkaar zetten van metalen stapelbedden...kracht mag je daar wel voor zoeken:)

Wanneer ik weer wat zal schrijven....is afwachten...TOT MAILS

HEEL VEEL GROETEN!!!!
ANNELIES

Groeten uit.......

Hallo lieve familie en vrienden!!

Allereerst bedankt voor de vele kaarten die ik heb mogen ontvangen via de post. Dit was erg leuk en het doet me (ons) goed. Hoe gaat het met jullie?? De tijd vliegt.

Nu is het echt zover dat het werk weer is begonnen. Het is allemaal wel even wat anders dan in Durban. Andere mensen om mee te wonen, andere omgaansvormen, karakters, nieuwe namen, nieuwe collega's, nieuwe plaats, geen grote stad als Durban en het nieuwe jaar waarin alles opgestart moet worden en het eigenlijk best druk is omdat de interns (stagiaires) nog op gesprek moeten komen en vanaf 3 februari gaan werken, en ook vanaf het begin moeten beginnen. Deze week ben ik begonnen met werken. Het werk begint hier om 8.30 (dat is een half uurtje later als in Durban) Nu zo na een vakantie van 6 weken is het weer even wennen om vroeger op te staan, nu ik er eindelijk aan gewend was om uit te slapen (zoals vele weten, kon ik dat helemaal niet)

Deze week heb ik al veel gezien in en rond Pietermaritzburg.

Maandag heb ik een tour gehad langs de 3 communities waar ze werken. Ik zag onderweg behoorlijk slechte communities, een klein hutje van platiczakken en modder en wat platen. Nu is het dan wel zomer, maar dit betekend ook heel veel regen en de modderhuisjes zijn niet allemaal even stabiel en geld om ze eer op te bouwen is er niet. Ook de straten zien er uit als modderpoelen, waar je liever niet doorheen loopt, maar wat als je er woont?......

We zijn langs een school geweest om een rapport te vragen voor een meisje, maar aangezien ze maar zelde op school is geweest wilde de lerares dit niet geven dus is er voor een schoolverlatingsbrief gevraagd, zodat ze geplaatst kan worden in de shelter en naar een andere school kan gaan. Het gaat niet goed met haar thuis, heeft te veel verkeerde invloeden van buiten af. (hierbij kan je denken aan: drugsgebruik, alcoholistische ouders/ broers, mishandeling, geen geld voor school, schoolspullen etc) Het doel uiteindelijk is wel om de kinderen weer naar huis te krijgen of bij familie, maar nu is het beter als een kind tijdelijk naar een shelter gaat. Om vandaaruit met het kind en familie te werken. Een soort rust periode voor beiden.

Het straatteam en het communityteam zijn druk bezig met de laatste formulieren en kinderen te vinden om in de shelters te plaatsen en ze zo snel mogelijk naar school te laten gaan zodat ze met het jaar kunnen beginnen. Afgelopen woensdag zijn namelijk de scholen weer begonnen na de zomervakantie. (Het is heel normaal om halverwege de week te beginnen.)

Op donderdag vonden we 5 jonge kinderen tussen de 8-12 op de weg lopend. De coordinator praatte met ze en nam de kinderen mee in de auto. We gingen naar de plek waar ze woonden, ze hadden een voogd. De coordinator, en wij natuurlijk ook, wilden weten waarom de kinderen niet op school waren en waarom ze zo ver weg van huis liepen. Het bleek dat ze hun schoolspullen nog niet hadden en de schooluniformen nog niet klaar waren en dat ze maandag zouden gaan. De coordinator neemt maandag contact op.

Op dinsdag-, woensdag-, donderdagochtend hebben we veel van dit soort bezoeken gebracht, scholen bezoeken, kinderen halen, brengen naar shelters. De middagen waren we in de community (site 11) zo heet de plaatst waar ik de komende 11 weken ga werken. (ja nog maar 11 weken) Op dinsdag hebben we de gitaar meegenomen en hebben we liedjes gezongen met de kinderen die er waren. Op woensdag hebben we puzzels met ze gemaakt en enkele huisbezoeken afgelegd. Puzzelen is echt moeilijk voor ze, op school doen ze dat niet. Het is heel druk in het centre (het bestaat alleen uit een container van 3 meter bij 5 meter (als ik een beetje kan schatten) Vele mensen komen met hun zorgen en vragen naar het centre. Een collega praat met hun en ondertussen verzinnen wij wat activiteiten. Vanaf volgende week hebben we weer een wat vaster schema. Je helpt met huiswerk (donderdag was het Afrikaans, het lijkt op Nederlands maar is het net niet, dus erg helpzaam kon ik niet zijn, op wat vertaling van woordjes na.) daarna spelletjes, of craft op maandag. Op dinsdag lifeskills op woensdag games en op donderdag bijbelverhaal. Deze dingen hangen dan aan een thema wat we van te voren verzinnen. Het thema voor volgende week is:weer naar school, motiveren, school is leuk etc.

School is zeer belangrijk voor de kinderen, omdat zonder school komen ze nergens. Dit klikt heel bot maar is zeker zo. Hier mag je blij zijn als je je school afrond. Wat ik ook besefte van de week is dat we een jongen hielpen waarvan ze zeggen dat hij 18 jaar is, maar hij ziet er uit als 15,16 jaar. Nu blijkt dat ze het eigenlijk ook niet weten want er is geen geboortebewijs. Of te wel hij heeft geen idee wanneer hij geboren is (welk jaar of welke datum). Ik vind een verjaardag nooit zo belangrijk, maar als je dan beseft dat mensen het gewoon echt niet weten, voelt dat leeg. Zeker als daar nog bij komt dat vele kinderen wees zijn. Ouders zijn overleden, ziektes e.d. Dus waar kom je vandaan? Daarom wordt er vooral hier gezegd, kijk niet terug, maar vooruit. Helaas is dit heel moeilijk omdat het vaak zo uitzichtloos is en dus bij de dag leven. Hoe langer ik hier ben hoe meer stukjes op zijn plaats vallen. Tussen horen en het meemaken en beseffen zitten grote verschillen.

Naast de community ga ik ook nog 2 dagen aftercare doen, maar daar begin ik waarschijnlijk volgende week mee, dus ik ben heel benieuwd.

Ik ben Zuid-Afrika dus nog niet zat. Ik ben heel blij om nu voor een tijdje in Pietermaritzburg te zitten, mijn conditie gaat er weer een beetje op vooruit om zo af en toe een wandeling te maken naar de winkels, internetcafe, office, dvd shop en zwembad.

ps. jullie denken natuurlijk dat wij hier een hele warme zomer hebben, het was toch de laatste paar dagen flink koud en daarna was het plotseling weer 1 dag warm en dan komt de onweer en is het weer een stuk koeler. Het is zomer, maar ik vond het weer in Durban in de winter zonder regen en meer zon, toch een stuk fijner.

Heel veel groetjes uit Zuid-Afrika!!!

Annelies